پریشانی ام را بخوان از نگاهم. آرام نگاه می کنی و من پر هستم از تلاطم. موج می کوبم بر خود. ناله

 می کشم در خود. گیسو فشانی می کنم. نوازشم می کنی !!

مستانه تفکر می کنم به دوردست ترینها. با خنده ابر بالای سرم را بهم می ریزی !!

برمی گردم به اولین نقطه. نقطه محو پر ابهام. نادانی از درونم فوران می کند.

می ریزم از بالا به پائین و از پائین به بالا چونان ساعت شنی بی انتها. تمام نمی شود !!

از شن مشتی می شوم و می کوبم بر جداره ساعت. چه تلخ پخش می شود و به پائین می ریزد مشت

 شنی.

این منم ؟! این منم که اینگونه مشتاق پایانم ؟!

مرا چه می شود ؟؟