همیشه بیخبر از حال خویشتن بودم

ای کاش روزنامه ها برمی گشتند کاش

امروز خیلی بی حالم آخه خیلی تنهام ...

تا بیشتر چرند نگفتم برم پی کارم.

از آقا مصطفی بهمن آبادی هم به خاطر استفاده بی کپی رایت از عکسهام ممنونم!!!

یا حق..

شعری از «کورش عليانی»

برای هر كس كه این روزها در خيابان آرزوی مرگ برادرش را می‌كند  

می‌دونی؟ حكایت ما ـ دو تا تیشه اس ـ با یه ریشه  

من از این ور ـ تو از اون ور ـ می‌دونی آخر چی می‌شه؟  

زوزه‌ی خشك سقوط و ـ آخرین نعره‌ی ریشه  

آسمون می‌آد زمین و ـ همه چی وارونه می‌شه  

دست هیزم‌شكن پیر ـ تنه‌ای كه ارّه می‌شه  

خنده‌ی پیروزیمون هم ـ جون می‌دیم و ـ نعره می‌شه  

تو از اون ور ـ من از این ور ـ دِ بجنب ـ بجنب كه دیره  

اگه زود نیفتیم از پا ـ پیرمرد از این‌جا می‌ره  

تبرش ـ ستون چونه‌ش ـ نگاهش ـ سرده و خیره  

دیر بجنبیم ـ تیشه‌ها رو ـ می‌گیره از ما و می‌ره  

می‌دونی؟ حكایت ما ـ قصه‌ی ققنوس پیره  

ققنوس پیری كه مُرده ـ دیگه آتیش نمی‌گیره  

سی هزار تا مرغ خوش‌گل ـ جون دادن پای همین كوه  

تا ببینیم روی سیمرغ ـ تا بشیم جنگل انبوه  

اون روزا ـ به هم می‌گفتیم ـ «نازنین! دل‌داده! نستوه!»  

اما ام‌روز ـ رو به مرداب ـ یادمون نمی‌آد از كوه  

به كلاغ می‌گیم چكاوك ـ به ترانه می‌گیم اندوه  

آخ كه ام‌روز ـ خنده‌داره ـ بگی «این ـ ملت نستوه»  

آخ كه ام‌روز ـ كاوه دیگه ـ رفته و ـ بی‌كسه شهرش  

آخ كه ام‌روز ـ یادمون نیس ـ چی بوده دلیل قهرش  

كژدم این‌جا پُر شده ـ سنگینه و ـ كاریه زهرش  

مادر از بابا گرفته ـ سكه‌ی طلای مهرش  

مادر از بابا غریبه‌س ـ بچه از كوچه و شهرش  

دس مریزاد بابا! كژدم ـ كاری و سنگینه زهرش  

 سلام با عرض معذرت و شرمندگی از همه دوستانی که به انحائ مختلف نا رضایتیشونو از به روز

نکردن وبلاگ ابراز داشتن علی الخصوص حسین نوروزی گل و دکتر معین که حسابی منو خجالت

دادن ....

به نظر شما سر پرونده هسته ای ما چه بلایی میاد؟

فعلا یا حق..